Inmiddels zat ik een paar maanden thuis. Ik had een ritme gevonden, mijn enige houvast op de dag, en door het lezen van boeken over burn-out en de cursus mindfulness was er een beetje lucht ontstaan in mijn overgelopen hoofd en lijf. En toch was ik nog heel hard aan het knokken. Aan het knokken tegen de tijd en daardoor tegen mezelf. Ik vond dat ik maar weer gauw beter moest zijn. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn werksituatie. Mijn contract liep met een aantal maanden af en onbewust werd dat voor mij de deadline. Een druk die in het begin slechts sluimerend aanwezig was, maar naarmate de tijd vorderde steeds prominenter werd.

Je hebt altijd een keuze

Het bizarre van de situatie was dat ik mede door mijn werksituatie thuis was komen te zitten. Ik zat daar niet op mijn plek. Het voelde als een schuimrubberen vierkant in een rond gat. Met enig duwen paste het best, maar toch klopte het niet. Ergens wist ik dat, maar desondanks bestond er maar één optie in mijn hoofd. Ik zou daar gewoon terugkeren en verder gaan waar ik was gebleven.

De tijd verstreek. Ik voelde enige rust door mijn dagritme, maar daarnaast onbewust ook steeds een onrust. De onrust van het snel weer beter moeten worden. En daardoor kwam ik niet vooruit.

Al die tijd al stond er een ansichtkaart op mijn aanrecht. Een ansichtkaart die ik een tijd terug achteloos had meegenomen van een trainingsinstituut. Een kaart met een korte tekst: Je hebt altijd een keuze. Mijn oog viel er geregeld op, maar dat was het wel.

Tot dat ene moment. Het moment dat mijn leven zou veranderen. Vraag me niet waardoor het kwam, vraag me niet waarom het toen kwam. Maar het kwam. Een gedachte die simpelweg niet eerder in me op was gekomen, maar die me nu als een flits te binnen schoot.

“Wat als je nou eens niet terug gaat? Wat als jij ervoor kiest je werk daar te laten aflopen?”

Stoppen met werk

Enkele seconden waren mijn verstand en gevoel met elkaar in gevecht. En mijn verstand leek te winnen. Zoals al zo vaak gebeurd was. Ik kon er toch niet zomaar uitstappen? En mijn werk en mijn team dan? En ik? En mijn huis, mijn financiën? Maar de rollen draaiden zich snel en onverwacht om. Want terwijl deze gedachten als een razende door mijn hoofd schoten, was het ook alsof er ter plekke een juk van vele kilo’s van mijn schouders gleed. Op dat moment werd mijn verstand door mijn gevoel zachtjes tegen de grond gedrukt. Ik wist niet wat me overkwam. Ondanks alle ja maren, ondanks alle praktische bezwaren, ondanks alle hobbels en hindernissen, wist ik het. Dit was wat ik moest doen. En wist ik het écht zeker? Ja, ik wist het zeker. Ik wist het heel zeker.

Het was ongelooflijk wat voor effect dit in de weken daarna op mij had. Mijn lichaam werd lichter, mijn gedachten helderder, mijn blik breder. Er was een zekerheid die ik lang geleden was kwijtgeraakt. Alsof ik weer lucht kreeg.. Ik maakte een afspraak op mijn werk en na het gesprek liep ik bevrijd de deur uit. Het was een ongekend gevoel na anderhalf opgesloten te hebben gezeten in de tunnel van stress. En die bevrijding kwam niet alleen doordat ik mezelf nu tijd gaf om te herstellen. Het kwam ook – en misschien wel met name - doordat ik uit een situatie stapte die niet bij mij paste.

Zelf aan het roer

Je hebt altijd een keuze. Dit simpele, maar toch zo moeilijke, besef veranderde alles. Lange tijd had ik ongemerkt het roer van mijn leven aan anderen, aan situaties gelaten. Af en toe hees ik wel eens een zeil of gaf ik een rukje aan het stuur, maar vaak stond er iemand of iets anders aan het roer en was ik de passagier. Maar nu stond ik er zelf. Ik stond aan het roer van mijn eigen leven. Ik bepaalde nu de richting. Nog wel met trillende handen, maar ook met een ongekende zekerheid. En vanaf dat moment ging mijn herstel met sprongen vooruit.

Annemieke is gevoelsmens, gepassioneerd reiziger en Afrika-liefhebber. Dol op mensen en dieren. Gedreven om de wereld een stukje mooier te maken. Een burn-out haalde haar leven overhoop. Terugkijkend kan ze zeggen dat dit het beste is wat haar kon overkomen. Ze ontdekte dat schrijven, reizen en mensen inspireren haar echt gelukkig maken en startte een blog: On her way. Haar weg wordt volgend jaar in het buitenland vervolgd: dan gaat ze voor langere tijd op reis als digital nomad. 

Deze blog is de vijfde in een reeks blogs over het proces van een burn-out. In haar eerdere berichten schreef ze over:

De volgende keer: “De wereld aan mijn voeten. Een heerlijk gevoel, maar ook confronterend. Want die wereld was groot. En welke kant moest ik nu op? Doordat de loden last echter van mijn schouders was gevallen, begon mijn verstand minder hard te roepen. En langzaam maar zeker kwam mijn gevoel aan het woord...”

365 Event AIA 2957 Photo by All Is Amazing

Het geheim van de liefde

Download direct het gratis E-book

E-book downloaden